Türkiye’de Askeri Müdahale Dönemlerinde Atatürk ve Atatürkçülük

Tarihçi Hüseyin Tolga Arslan’ın “Türkiye’de Askeri Müdahale Dönemlerinde Atatürk ve Atatürkçülük” isimli kitabı İnkılâp Kitabevi’nden çıktı.

Kitap, askeri müdahale dönemlerinde Atatürk imgesinin hangi söylem kalıplarıyla kutsallaştırıldığını ve hangi araçlarla yaygınlaştırıldığını inceliyor. Askerî bildirilerden anayasal metinlere, ders kitaplarından kamusal mekân düzenlemelerine kadar uzanan geniş bir kaynak taramasıyla, “resmî Atatürkçülüğün” adım adım nasıl kurgulandığını ortaya koyuyor. 

Türk demokrasi tarihine damga vuran askerî müdahaleler, yalnızca siyasal iktidarları değil, kamusal hafızayı ve ideolojik referansları da yeniden şekillendirdi. Bu çalışma, 27 Mayıs Darbesi’nden 28 Şubat Süreci’ne uzanan dönemi, “meşruiyet üretimi” kavramı çerçevesinde yeniden okuyor. Çalışmanın merkezinde, Mustafa Kemal Atatürk’ün tarihsel kişiliği ile müdahale dönemlerinde inşa edilen temsil biçimi arasındaki mesafe yer alıyor. Kitap, bu mesafenin zamanla nasıl büyüdüğünü; kurucu bir düşünsel mirasın nasıl normatif bir referansa, oradan da siyasal bir denetim aracına dönüştürüldüğünü irdeliyor. Heykel sayılarındaki artıştan okul isimlendirmelerindeki istatistiksel rekabete, kavram setlerindeki daralmadan tören kültüründeki standartlaşmaya kadar uzanan bulgular, ideolojinin yalnızca metinlerde değil gündelik hayatta da nasıl yeniden üretildiğini gösteriyor.

Bu araştırma, Türkiye’nin yakın geçmişine dair yerleşik kabulleri sorgularken; Atatürkçülüğün/Kemalizm’in müdahaleler döneminde üstlendiği rolü tarihsel bağlamı içinde değerlendirmeye çağırıyor. Okuru, demokrasi, meşruiyet ve resmî ideoloji arasındaki girift ilişkiyi yeniden düşünmeye davet eden eser, yakın tarihe eleştirel bir katkı sunuyor. 

Arka kapak

Türk demokrasisinin tank sesleriyle sarsıldığı karanlık sabahlarda, her müdahalenin ardındaki sarsılmaz “meşruiyet” kalkanının izini süren bu çalışma; 27 Mayıs’tan 28 Şubat’a uzanan sancılı süreçleri mercek altına alıyor. Eser, Atatürk imgesinin ve Atatürkçülüğün bu dönemlerde nasıl bir toplum mühendisliği aparatına dönüştürüldüğünü derinlemesine sorguluyor.

Kitap, sadece askeri bildirilerin satır aralarındaki ideolojik dili deşifre etmekle kalmıyor; şehir meydanlarını kuşatan “fabrikasyon” heykel fetişizminden, istatistiksel bir yarışa dönen okul isimlerine ve ders kitaplarındaki kavramsal kırılmalara kadar “resmi” Atatürkçülüğün nasıl inşa edildiğini nesnel verilerle ortaya koyuyor.

Özellikle 12 Eylül’ün boğucu ikliminde, kutsal bir mirasın nasıl pragmatik bir metaya ve baskı aracına evrildiğini gözler önüne seren bu araştırma; bu süreçte en büyük zararı bizzat Atatürk’ün düşünsel mirasının gördüğünü çarpıcı bir dille ifşa ediyor.

Müdahalelerin gölgesinde bir meşruiyet aparatına dönüştürülen ve asıl bağlamından koparılan “Atatürkçülüğün/Kemalizm’in” gerçek hikâyesi, okuru tarihin soğuk ama gerçek yüzüyle yüzleşmeye davet ediyor.